به گزارش واحد خبر روابط عمومی دانشگاه قم، حجت الاسلام و المسلمین دکتر شریفی طی یاددداشتی نوشت: به باور بنده، یکی از مظلوم‌ترین اندیشمندان، عارفان و غزلسرایان ایرانی، خواجه حافظ شیرازی است؛ هر کسی از ظن خود یار او شده یا در تأیید خود، از او یاری جسته.

نسبت‌های متضاد و متعارضی به او داده‌اند که امکان جمع آنها در یک شخصیت که هیچ، در یک ملت هم نیست. یکی او را منتقد اجتماعی بزرگ همه دوران‌ها معرفی کرده است و یکی او را توجیه‌گر اقدامات سلاطین زمان؛ یکی او را عارف کامل خوانده است و یکی رند شرابخوار دین‌ستیز؛ یکی او را ترجمان معنوی و عرفانی قرآن خوانده و دیگری او را یک دین‌ستیز و قرآن‌ستیز کم‌نظیر؛ یکی او را از سران کفر و رستاخیزستیزی می‌داند و یکی او را عارفی دلسوخته و وحدت‌وجودی و ... جدیداً هم، نویسنده‌ای را (که خود را وقف دفاع از سکولاریسم اخلاقی کرده است) دیدم که نوشته بود: «برای بیان دیدگاه خودم درباره‌ی سکولاریسم به همین اندازه بسنده می‌کنم که گوهر سکولاریسم در این شعر زیبای حافظ بیان شده است که من که امروزم بهشت نقد حاصل می‌شود، وعده‌ی فردای زاهد را چرا باور کنم؟

این همان شعری است که قبلاً احمد شاملو، در مقدمه‌ی خود بر دیوان حافظ، به استناد آن، حافظ را یک قلندر یک لاقبای کافرِ کفرگو و یک ماتریالیست تمام‌عیار همه دوران‌ها معرفی کرد! البته این نویسنده جدید ما، قدری به حافظ تخفیف داده است و از این شعر، کفر و ماده‌پرستی و ماده‌گرایی را استنباط نکرده است؛ بلکه آن را بیانگر گوهر سکولاریسم دانسته‌ است!

اما این بیچاره‌ها، علیرغم ادعاهای بزرگ، اساساً متوجه نشده‌اند که این سخن حافظ به چه معناست. حافظ می‌خواهد بگوید که لذت‌های بهشتی، امری نسیه و وعده‌ی فردا نیست؛ یعنی درک آنها و التذاذ از آنها مخصوص بعد از مرگ نیست؛ بلکه در همین دنیا نیز می‌توان به جایی رسید که نعمت‌های بهشتی و لذت‌های اخروی را همین الان درک کرد و از آنها لذت برد.

این شعر حافظ، بیان‌گر همان آموزه‌ای است که امیرمؤمنان علیه السلام در خطبه‌ی پارسایان در وصف آنان بیان می‌کند: «فَهُمْ وَ الْجَنَّةُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا فَهُمْ فِیهَا مُنَعَّمُونَ وَ هُمْ وَ النَّارُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا فَهُمْ فِیهَا مُعَذَّبُونَ؛‌ بهشت براى آنان چنان است که گویى آن را دیده‏‌اند و در آسایش آن به سر مى‏‌برند، و دوزخ چنان که آن را دیده‏‌اند و در عذابش اندرند.» (نهج، خ193، ص303)