دکتر فرشته چترعنبری، جانباز ۵۵ درصد دوران دفاع مقدس، نویسنده و پژوهشگر حوزه ادبیات مقاومت و پایداری در دوران دفاع مقدس، در گفت‌وگو با واحد خبر روابط عمومی دانشگاه قم، به مناسبت روز پرستار با اشاره به نقش پرستاران در دوران دفاع مقدس و حفظ روحیه رزمندگان اظهار کرد: پرستاران با تأثیر از حضرت زینب(س) تاکنون در این عرصه خوش درخشیده‌اند؛ چراکه بر اساس عقیده و ایمان خود دست به اقدامات مختلف می‌زنند. پرستاری از مجروحان، معلولان و بیماران از جمله خدماتی است که آنان تاکنون به‌خوبی انجام داده‌اند و الحمدلله، این اقدامات بر اساس همان عقیده دینی آنان صورت گرفته است.

 

این نویسنده در پاسخ به پرسشی درباره خاطرات و تجربیات خود به‌عنوان جانباز دوران دفاع مقدس از فداکاری پرستاران و کادر درمان در روزهای جنگ و جایگاه این تلاش‌ها در تاریخ ایثار و مقاومت کشور بیان کرد: من حدود هفت ماه پس از مجروحیتم در بیمارستان قدس اراک بستری بودم. در آنجا یک پرستار خانم حضور داشت که واقعاً علاوه بر پرستاری، مانند یک مادر برای من مادری می‌کرد. آنچه ما از پرستاران دیدیم، عشق و علاقه و وجود قلبی آنان بود که به مجروحان و جانبازان هدیه می‌کردند و با دلسوزی از آنان پرستاری می‌کردند.

 

وی در ادامه، در پاسخ به پرسشی درباره نقش پرستاران در تقویت همبستگی اجتماعی و ترویج فرهنگ ایثار و مسئولیت‌پذیری در جامعه، به‌ویژه در شرایط بحرانی و جنگ، گفت: در پیام‌هایی که مسئولان، به‌خصوص حضرت آقا سید مجتبی خامنه‌ای، مطرح می‌کنند، بر ضرورت حفظ انسجام و وحدت تأکید می‌شود. وحدت و انسجام باعث پیروزی اسلام و این مردم مبعوث‌شده می‌شود و ان‌شاءالله باید این وحدت و انسجام را حفظ کنیم.

 

دکتر چترعنبری همچنین با اشاره به جایگاه شهدا در فرهنگ مقاومت و ضرورت انتقال ارزش‌هایی همچون ایثار، تعهد و فداکاری به نسل جوان اظهار کرد: جوانان ما همیشه در برنامه‌ها و کارهای خود از ما افضل بوده‌اند؛ اما گاهی همین تهاجم‌های فرهنگی، جوانان ما را تحت تأثیر قرار داده است. ما باید کاری کنیم که بتوانیم جوانانمان را به مسیری سوق دهیم که انقلابمان را به هدف و قله برساند و آنان را از بیراهه، بی‌دینی و کم‌اخلاقی نجات دهیم.

 

این پژوهشگر افزود: حفظ فرهنگ شهدا می‌تواند بهترین راه برای جوانان ما باشد و به آنان کمک کند تا در مسیر درست حرکت کنند و ارزش‌های ایثار، تعهد و فداکاری را بشناسند و در زندگی خود به کار بگیرند.

 

این نویسنده با بیان اینکه خانواده نخستین نهاد فرهنگی یک اجتماع است، ادامه داد: خانواده، جامعه‌ای کوچک‌تر به شمار می‌رود که می‌تواند فرزندان خود را با این اهداف و معضلاتی که در جامعه وجود دارد، آشنا کند.

 

وی در پایان تصریح کرد: وقتی جوان و دانش‌آموز وارد جامعه می‌شود، در واقع وارد خانواده‌ای بزرگ‌تر شده است. این خانواده بزرگ‌تر نیز می‌تواند از طریق برنامه‌های فرهنگی و اجتماعی مناسب، جوانان را بالا بکشد و آنان را از انحراف، بیراهه و بداخلاقی نجات دهد. بنابراین، هم خانواده و هم جامعه بزرگ‌تر می‌توانند در آشنایی جوانان با ارزش‌های فرهنگی، اخلاقی و انسانی و هدایت آنان به مسیر درست نقش مؤثری داشته باشند.